W Lipnicy Bractwo Różańcowe zostało wprowadzone i aprobowane przez biskupa w dniu 10 IV 1617 roku. Na miejsce Bractwa Bożego Ciała, które wówczas przestało istnieć. Wizytacja biskupia z 1618 roku informuje, że istnieje w kościele almaria w Kaplicy Bractwa Literatów albo Różańca. Świadczy o tym, że Bractwo Różańcowe zostało złączone z Bractwem Literatów. Wśród sreber (argenteriów) jest wymieniona jako druga: korona z obrazu (posągu) Matki Bożej (imaginae) należąca do ołtarza Różańcowego a nadto 12 gwiazd i korale także z ołtarza Bractwa Różańca.

Bractwo Różańca świętego otrzymało fundację w roku 1665, zapisaną w księgach Grodzkich w Krakowie.

W roku 1690 doszło do fundacji na rzecz Bractwa Różańcowego. Wykonawca testamentu proboszcza lipnickiego Ks. Marcina Sierawskiego – proboszcz gosprzydowski ks. Maciej Jantkiewicz w Księgach Grodzkich w Krakowie zapisał kapitał 2000 fl. p na dobrach Wojciecha Konstantego a Garlice Garlickiego w Chronowie Dolnym, od czego każdorazowo proboszcz lipnicki otrzymywał rocznie 50 fl. p., a w zamian miał odprawić 12 mszy świętych.

W dniu 13 X 1769 roku nastąpiła erekcja instytucji wikariuszy – mensjonariuszy przy kościele parafialnym w Lipnicy, a równocześnie zniesiono urzędy trzech prebendariuszy. Promotorem Bractwa Różańcowego miał być na zmianę co miesiąc lub co kwartał jeden z wikariuszy.

O istnieniu Bractwa Różańca Świętego wspomina wizytator z 1773 roku informując również, że z lewej strony jest ołtarz Matki Bożej Różańcowej. Bractwo Różańcowe w tym czasie posiadało wiele przywilejów i odpustów, także zupełnych.

Bractwo Różańca Świętego zostało zniesione dekretem cesarskim tak jak inne bractwa z roku 1783. Dopóki jednak była możliwość pobierania czynszu, a nawet i w późniejszym czasie, nadal odmawiano publicznie i uroczyście Różaniec Święty, a kapłani odprawiali Msze święte do których byli zobowiązani fundacjami. Kapitały i czynsze zostały niestety zagarnięte przez rząd austriacki na rzecz Funduszu Religijnego, z którego wypłacano poszczególnym kapłanom pensje.

Mimo zniesienia Bractwa Różańcowego, kapłani lipniccy w XIX wieku nadal spełniali dawne obowiązki ciążące na nich na mocy dawnych uposażeń. A oto obowiązki ciążące na wikariuszach lipnickich:

- prowadzenie Bractwa Różańcowego należy do wikarych zmieniających się co miesiąc lub co kwartał;

- przed rozpoczęciem Różańca mają podać intencję ludowi i zachęcić do pobożnego odmawiania i śpiewania – mają również obowiązek zawsze przewodniczyć tym nabożeństwom

- w niedzielę Wielkiego Postu maja głosić kazania („adhortatones habebunt”);

- w święta uroczyste mają odprawiać śpiewaną ranną Mszę świętą (ale we własnej intencji);

- co kwartał wikarzy są zobowiązani odprawić: jedna mszę śpiewaną, jedną mszę czytaną za fundatorów, nadto mają obowiązek odprawić w każdym kwartale msze święte za zmarłych braci i siostry Bractwa Różańcowego;

- w kościele bł. Szymona mają odprawić co miesiąc jedną mszę świętą za fundatorów;

po święcie uroczystości Matki Bożej Różańcowej jedną Mszę świętą śpiewaną za zmarłych.

Pod koniec XIX wieku i w początkach XX wieku nie ma wzmianek o Bractwie Różańca świętego. Jest natomiast wzmianka w ogłoszeniach parafialnych, że istnieją bardzo liczne Róże Różańca św., mężczyzn, kobiet i młodzieży. Odegrają one rolę inspirującą liturgię, ale i tez dbają o pogłębianie moralne i chrześcijańskie zwyczaje ludowe w środowisku.