W 1911 roku, dzięki staraniom miejscowych działaczy tj. nauczycielki Antoniny Prorok, Franciszka Maciejowskiego, Andrzeja Trustka, Wojciecha Fitrzyka i Józefa Drąga powołano do życia jedną z najstarszych i najbardziej zasłużoną dla społeczeństwa organizację – Ochotniczą Straż Pożarną. Społeczeństwo wsi z wielką radością i zrozumieniem przyjęło wiadomość o powstaniu O.S.P. Była to jedyna wówczas organizacja społeczna, która przyjęła w swoim programie działania niesienia ratunku w przypadku pożaru, ochronę mienia a często i życia mieszkańców. Na pierwszym zebraniu organizacyjnym wybrano zarząd. Naczelnikiem został wybrany inicjator i jej twórca Mikołaj Jaśko, do straży przystąpiło 15 członków (czynnych druhów).

         Pierwsze lata działalności O.S.P. były mało efektywne. Brakowało funduszy, sprzętu, pomieszczenia, a przede wszystkim doświadczenia. Strażacy nie posiadali umundurowania, wyróżniali się natomiast chęcią do wspólnego działania. Pierwsze środki na działalność straży pozyskiwano ze składek członkowskich, zbiórek publicznych loterii fantowych, organizowanych imprez. Mając pewne środki pieniężne oraz częściowe wsparcie finansowe Zarządu Gminy, zaczęto zaopatrywać się w sprzęt przeciwpożarowy. Zakupiono pompę ręczną, sikawkę do zaprzęgu konnego oraz umundurowanie dla członków. W razie pożaru strażacy początkowo udawali się do niego pieszo, z czasem przygotowanym wozem ciągniętym przez konia. W okresie międzywojennym wspólnym wysiłkiem i ofiarną pracą wybudowaną drewnianą remizę, gdzie przechowywano sprzęt. Swoją gotowością bojową i pracą zaskrobili sobie powszechną sympatię wszystkich mieszkańców.

         Od początku istnienia druhowie O.S.P. brali udział w różnych działaniach ratowniczych. Niejednokrotnie z narażeniem własnego życia zapobiegali zniszczeniu przez pożar nie tylko własnej miejscowości ale nierzadko spieszyli z pomocą okolicznym wioską. W 1933 r. miał miejsce pożar w budynku żydowskiej rodziny Lewkowiczów. W wyniku prowadzonej akcji zginął jeden ze strażaków, 42 letni Wojciech Fitrzyk – pozostawiając w trudnych warunkach żonę i troje małoletnich dzieci. W latach tych O.S.P. poza pracami organizacyjnym, ćwiczeniami i gaszeniem pożarów, znajdowała czas na prace oświatowe i kulturalne. Pod kierunkiem p. Antoniny Prorokowej urządzono przedstawienia, widowiska o tematyce przeciwpożarowej, jak również związane z folklorem regionalnym.

         Przed II wojną światową Straż w Rajbrocie Posiadała już orkiestrę dętą, która pod batutą Jana Fitrzyka występowała na uroczystościach strażackich i kościelnych.

         W czasie okupacji O.S.P. utrzymywała działalność, pełniąc dyżury zarówno w dzień jak i w nocy. Wyjeżdżano do pożarów, dbano o bezpieczeństwo na swoim terenie. Siedzibą O.S.P. była piwnica w szkole, gdzie pełniono dyżury, między którymi wypoczywano na „pryczy z desek”. W 1944 roku na rozkaz komendanta Gestapo z Bochni aresztowano 10 osób m.in. członków O.S.P. tj. naczelnika – Józefa Drąga, Marcina Broniaka, Szymona Bodurkę, Franciszka Maciejowskiego, Andrzeja Szymczakiewicza i Andrzeja Golemca.

         Po zakończeniu wojny wzrosła aktywność O.S.P., jako pierwsza rozpoczęła swoją ożywioną działalność. Organizowano systematycznie zebrania, na których zajmowano się nie tylko problematyką przeciwpożarową, ale także krzewieniem kultury w środowisku lokalnym.

         Z tej inicjatywy został założony pierwszy telefon o połączeniu całodobowym służący całemu społeczeństwu. W 1952 roku Komenda Powiatowa Straży Pożarnej w Bochni przekazała motopompę „M – 200”,

a w roku 1956 motopompę  „5 – 25”. W roku 1959 zakupiono ze zbiórki społeczeństwa lokalnego i dotacji Zarządu Miejskiego samochód marki „Dodge”, który wykorzystywany był do akcji. Od 1964 r. z inicjatywy p. Jana Skisły, p. Jana Fitrzyka i p. Stanisława Rogoża rozpoczęto starania wybudowania nowoczesnej strażnicy. W sierpniu 1970 roku rozpoczęto prace budowlanej na prywatnej działce p. Feliksa Radzięty. W 1976 roku w miejscu zaplanowanej strażnicy powstał duży , okazały budynek. W kondygnacjach znalazła się obszerna remiza mieszcząca sprzęt strażacki oraz pomieszczenia służące dla potrzeb mieszkańców. Dom strażaka wybudowano w czynie społecznym i uzyskanych środków finansowych z Powiatowej Komendy Straży Pożarnej w Bochni i Kółka Rolniczego w Rajbrocie. Osiągnięć tych nie byłoby bez udziału mieszkańców i tu należy wymienić: p. R. Paszkowskiego, p. W. Marca, p. Cz. Maciejowskiego, p. T. Radzięty, p. M. Drąga, p. M. Grzegurzek, p. S. Skisły, p. S. Łyszczarza, p. T. Szuby, p. J. Malika, p. J. Goca, p. S. Kuźmy, p. M. Babraja. W tym samym roku O.S.P. otrzymała samochód pożarniczy Żuk. Od 1971 roku działa młodzieżowa drużyna O.S.P., której członkowie brali udział w konkursach krajowych pod hasłem „Nasza Wieś bez pożaru” – zdobywając miejsca w eliminacjach centralnych.

         W 1978 roku z własnych funduszy zakupiono sztandar, który został poświęcony na uroczystej mszy przez ks. Kanonika Ludwika Musiała. Dalsza historia O.S.P. związana jest z ofiarną służbą dla ludności. Poza walką z żywiołami i klęskami, Straż starała się i nadal to czyni żyć dla społeczeństwa.

         Zachowało się wiele pięknych, tradycyjnych już obyczajów strażackich:

- każdy zmarły strażak z honorami odprowadzany jest na miejsce wiecznego spoczynku,

- każdego roku w Wielki Piątek i Sobotę druhowie pełnią honorową wartę przy grobie Pana Jezusa; uczestniczą również w procesji Bożego Ciała oraz w innych uroczystościach.

         Ochotnicza Straż Pożarna w Rajbrocie przeżywała wzloty i upadki, lecz zawsze była i jest gotowa do obrony mienia innych. Zawsze stara się dotrzeć z pomocą. Druhowie brali udział przy budowie przedszkola oraz Wiejskiego Domu Ludowego – pracując w czynie społecznym. W 1994 roku został zakupiony samochód pożarniczy „Star 66” beczka, w 1997 r. przez prezesa ZWOSP    p. Wiesława Wodę uroczyście została przekazana motopompa – „NIGABA – INB”, a w 1998 r. zakupiono Żuka. W latach 1997, 1998,2001 członkowie O.S.P. wzięli czynny udział w ratowaniu mienia mieszkańców zagrożonego przez powódź.

         W 2001 roku O.S.P. obchodziła 90 – lecie swojego istnienia. Jubileusz uczczono mszą św. ku czci św. Floriana i skromną uroczystością kulturalno – rozrywkową.

         Obecnie Straż liczy 34 – członków, bierze czynny udział w akcjach ratowniczych przeprowadzonych w czasie pożarów,  zagrożeń ekologicznych związanych z ochroną środowiska oraz klęsk żywiołowych. Rozwija wśród członków działalność kulturalno – oświatową i rozrywkową. Wykonuje zadania wynikające z przepisów o ochronie przeciwpożarowej.