Julia Urszula Ledóchowska przyszła na świat 17 kwietnia 1865 r. ( Poniedziałek Wielkanocny) w Loosdorf w Austrii, jako drugie dziecko Antoniego i Józefiny. W latach 1874 - 1880 uczęszcza na pensję Pań Angielskich w Sankt Polten, gdzie zamieszkali Ledóchowscy. W maju 1883 roku rodzina przenosi się do Lipnicy Murowanej, gdzie kupili niewielką posiadłość ziemską wraz z dworem. 

Kiedy w 1885 r. zmarł ojciec Julia przejmuje zarząd majątku rodzinnego. Jednocześnie coraz silniej odczuwa pragnienie życia zakonnego. Uzyskawszy pozwolenie matki wstępuje 18 sierpnia 1886 r. do klasztoru sióstr Urszulanek w Krakowie. Rozpoczyna nowicjat, przyjmując imię zakonne Urszula. 28 kwietnia 1889 r. składa śluby wieczyste.
Teraz uzupełnia wykształcenie i równocześnie zajmuje się pracę nauczycielską i wychowawczą w pensjonacie sióstr Urszulanek w Krakowie. w 1896 wyjeżdża do Francji aby uzyskać dyplom nauczyciela języka francuskiego. Po powrocie z Francji pracuje dalej jako nauczycielka i zajmuje się pracę wychowawczą. W 1904 r. zostaje wybrana przełożoną klasztoru krakowskiego a dwa lata później otwiera żeński internat akademicki przy klasztorze i zakłada pierwszą w Polsce Sodalicję Mariańską krakowskich studentek. W roku następnym wyjeżdża do Rzymu aby uzyskać zgodę Papieża na zmiany w Konstytucjach oraz podjęcie  pracy przez urszulanki w Rosji w stroju świeckim. W lipcu, po zakończeniu kadencji przełożonej wyjeżdża do Petersburga aby objąć kierownictwo internatu przy Gimnazjum św. Katarzyny. W styczniu 1908 r. zostaje konspiracyjną przełożoną klasztoru urszulańskiego w Petersburgu - współpracuje z Polonią, zakłada Sodalicję Mariańską Pań i przyjmuje pierwsze nowicjuszki. Jednocześnie uczy się języka fińskiego, aby otoczyć opieką religijną protestanckich Finów z okolicznych wiosek i umożliwić im modlitwę w ich własnym języku. Po wybuchu I wojny światowej zostaje usunięta z Rosji i przenosi się do Skandynawii; najpierw do Szwecji a później do Danii. Organizuje tu Instytut Języków Obcych dla młodzieży, szkołę gospodarczą i ochronkę dla sierot po polskich robotnikach - emigrantach. W Szwecji zakłada katolickie pismo, organizuje Sodalicję Mariańską i wchodzi w życie Polonii.
W czasie wojny podejmuje współpracę z Komitetem Pomocy Ofiarom Wojny zorganizowanym m.in. przez H. Sienkiewicza. Wędruje po Skandynawii z wykładami o cierpiącej Polsce. Wygłosiła prawie 50 odczytów. Jej słowa budziły sumienia i jednoczyły w organizowaniu pomocy materialnej i moralnej dla Polski. Kiedy pewnego razu została zapytana przez pewnego dyplomatę, jaką formację polityczną reprezentuje, bez wahania odpowiedziała: "moją polityką jest miłość, miłość Boga i Ojczyzny." Ta właśnie miłość nakazała jej wrócić do odrodzonej Polski i rozpocząć pracę "od podstaw".  Osiada w Pniewach pod Poznaniem, buduje dom macierzysty Zgromadzenia, organizuje pracę wychowawczą, szczególnie wśród dzieci i młodzieży. W 1930 r. otrzymuje aprobatę Stolicy Apostolskiej na utworzenie nowej gałęzi  urszulańskiej. Od tej chwili rozpoczyna się żywiołowy rozwój Zgromadzenia, dzięki niespotykanej aktywności Założycielki. W Pniewach powstaje zakład opiekuńczo - wychowawczy, Małe Gimnazjum im. Piusa X dla chłopców, Małe Seminarium dla dziewcząt z powołaniem misyjnym, Szkoła Powszechna, Seminarium Gospodarstwa Domowego oraz internat przyszkolny. Równocześnie organizuje się kolonie letnie dla dzieci i młodzieży, rekolekcje dla inteligencji. Działa tu też drukarnia i gospodarstwo rolne.
Powstają nowe placówki w Sieradzu,  Łodzi, Poznaniu, Czarnym Borze pod Wilnem i Warszawie. Liczne podróże zagraniczne bł. Urszuli  owocują tworzeniem nowych placówek (Rzym, Francja) i realizowaniem nowych inicjatyw.

Praca Matki Urszuli zostaje doceniona przez władze Rzeczypospolitej i otrzymuje w 1927 r. Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, w 1930 -  Krzyż Niepodległości, a w 1937 - Złoty Krzyż Zasługi.

W  1939 buduje w Lipnicy ochronkę dla dzieci. W maju tegoż roku wyjeżdża do Rzymu. Tam choroba nowotworowa, na którą cierpiała, wchodzi w krytyczne stadium i 29 maja matka Urszula umiera. Był przy niej ojciec generał, który ze łzami w oczach do niej mówi: "Siostrzyczko moja kochana, Pan Jezus jest z Tobą i idziesz do Niego. Czeka tam na Ciebie Mamusia i Maria Teresa. Słodkie Serce Jezusa, mam ufność w Tobie". Umiera w opinii świętości - takie było powszechne mniemanie w kręgach duchowieństwa, zakonów i osób świeckich, wśród których wielu było świadkami jej życia w służbie Boga i Kościoła. O świętości matki Urszuli przekonane były przede wszystkim Jej siostry ze Zgromadzenia przez nią założonego. Zostaje pochowana w grobowcu Zgromadzenia na cmentarzu Campo Verano.

20 czerwca 1983 r. zostaje beatyfikowana w Poznaniu przez Jana Pawła II. Była to pierwsza beatyfikacja na polskiej ziemi. Po beatyfikacji szerzy się kult błogosławionej Urszuli w Polsce i poza jej granicami. Wzniesiono kilkanaście kościołów i kaplic pod Jej wezwaniem, stała się bł. Urszula Patronką Archidiecezji Poznańskiej i wielu polskich parafii. W 50 rocznicę śmierci Błogosławionej sprowadzono do kraju jej doczesne szczątki. Kiedy w 1988 r. dokonywano ekshumacji stwierdzono, że ciało nie zostało naruszone. Po dokonaniu niezbędnych zabiegów konserwujących ciało przełożono do nowej trumny, przystosowanej do przewiezienia samochodem. 11 maja 1989 r. rozpoczęła się wędrówka relikwii bł. Urszuli Ledóchowskiej do Polski.

Podczas pożegnania relikwii bł. Urszuli w Rzymie papież, Jan Paweł II mówił: "Żegnamy Cię serdecznie. Wiemy, że ziemia ojczysta ma prawo do Twojej obecności. Że tam właśnie w Pniewach na prastarej ziemi piastowskiej w Wielkopolsce jest główne gniazdo Zgromadzenia Sióstr Urszulanek Szarych. Tam powinnaś spocząć".

18 maja 2003 r. papież Jan Paweł II, przy współudziale duchowieństwa i wielu pielgrzymów z Polski,  dokonał kanonizacji Matki Urszuli Ledóchowskiej.