Pan Czesław Anioł nie przestaje wyrażać uroku i wdzięku jaki tkwi w duchowym bycie Lipnicy. Wydał już przewodnik, teraz przenosi nas na strofy wierszy ku nowemu poznaniu Lipnicy. Właśnie napisał książeczkę zatytułowaną „Wierszem przez Lipnicką Ziemię”, która zawiera kilkadziesiąt utworów opiewających piękno naszej małej ojczyzny zmieniającej się wraz z nastaniem kolejnych pór roku, powraca do przeszłości aby ukazać żal za tym co bezpowrotnie minęło, ceni lipnickie przywiązanie do swego dziedzictwa kulturowego i dumę z rodzimej obyczajowości. Postarał się przekazać to Coś co chwyta za serce i sprawia, że o Lipnicy się nie zapomina.

Zmierzać do Lipnicy

W pogórskiej przestrzeni stoją zgarbione zastępy

wzgórz,

Pysznią się nadobne lasy, kwietne łąki i niwy,

Uprawy ku działom się ciągną, falują kłosy zbóż.

Po głębie krajobrazów szlak ku nim wiedzie

szczęśliwy.

Rubieże stoją lasami, znaczą dal Pogórza

Co się rozlało z północy, z falistej przestrzeni,

Za nim stoi nizina, równia się z jej dna wynurza.

Na dziale wyniosłym sięgnijmy spojrzeniem

korzeni.

Mgieł rozciągnięte strzępy zapadły nisko

w doliny,

Światło z nieba spłynęło, świeci - nie mącąc cieni,

Wyraźnie zakreśla dolinny krąg lipnickiej

dziedziny.

Stąd wymyka się zygzak rzeki i pędzi gdzieś w

zieleni.

Na paśmie tęczy, w podmuchach wiatru, w obłoku

chmur,

Zbliżmy się zbliżmy, zostańmy tu. Kraj lat

dziecinnych.

Spieszmy się spieszmy, chwycić i przeżyć dar

naszych gór,

Co od poranka rosą żywiony. Czar stron

rodzinnych.

*

Już Lipnicę widać, łokietkowy gród prastary,

Tam gdzie kłąb drzew i kościoła spoczywa wieża,

I gotykiem pisane mury kazimierskiej fary,

A głos dzwonu słychać. On czas historii odmierza.

Niechaj więc mówią dzwonem odliczane wieki,

Niech niosą się wzdłuż gościńca szlaku

węgierskiego

I bogate spuścizną pójdą w świat daleki.