|
Początek XX wieku, aż do czasu wybuchu
wojny nie wniósł nic szczególnego do historii Lipnicy poza wizytą
arcyksięcia Karola Franciszka Józefa – przyszłego następcy tronu
austriackiego. Nastąpiło to w kwietniu 1912 r., był on gościem domu
Ledóchowskich.

W czasie pierwszej wojny światowej Ziemia
Lipnicka stała się areną walk, których nasilenie przypada w okresie
8.11. – 15.12.1914 r.

Wejście Legionów Piłsudskiego do Lipnicy Murowanej w grudniu 1914 r.
Zb. pryw. rep. J. Szot
Pod wpływem zwycięstw 1 Brygady do Legionów
wstąpiło kilkunastu lipniczan m.in. Tomasz Kuc, Stanisław Kuchta,
Andrzej Wojciechowski, Józef Zaczek i inni. Cała okolica została
zniszczona i wyeksploatowana z żywności dla obu armii i koni. Stąd rok
1915 był kolejnym rokiem wielkiego głodu i nędzy. Zapanowała czerwonka i
cholera. Śmierć zbierała obfite żniwo.
Odzyskanie niepodległości spowodowało
rozpoczęcie nowej działalności społeczno – politycznej. Szymon
Bernadzikowski wraz z Janem Stapińskim agitowali na tym terenie na rzecz
rozwoju nowej organizacji politycznej – Stronnictwa Ludowego. Zmusiło to
przeciwników SL na czele z ks. St. Stojałowskim do zorganizowania
wiecu w 1901 r. na rynku w Lipnicy Murowanej.
Wraz z działalnością ludowców pojawiają się
i organizacje towarzyszące jak kółka rolnicze, kasy zapomogowo
pożyczkowe i Towarzystwa Szkół Ludowych.
Działalność kulturalna w Lipnicy Murowanej
była dosyć ożywiona. Co roku obchodzono rocznice narodowe ( 3 Maja,
Zwycięstwo pod Grunwaldem, Racławice itp.) by rozwijać uczucia
patriotyczne.
Odzyskanie niepodległości dostatnio
wpłynęło na rozwój wszelkich form życia społecznego i politycznego.
Status miasta został utrzymany, choć praktycznie władze powiatowe
traktowały Lipnice Murowaną jako gminę, ze względu na charakter
ludności. Nadal funkcjonował magistrat na czele z burmistrzem, którym
był wtedy Jan Piotrowski oraz działały agendy miejskie.
Okoliczne wsie nurtował powszechny problem
niewystarczalności gospodarstw rolnych, które były bardzo rozdrobnione.
Zaostrzyły się antagonizmy klasowe i polityczne. Powstały nowe koła i
związki. We wrześniu 1921 roku organizuje się liczne koła PSL Piast w
Lipnicy Górnej, a w rok później w Rajbrocie. Natomiast w Lipnicy Dolnej
nastąpił rozłam i z koła PSL Piast, odłączyła się grupa działaczy na
czele z Marcinem Dziedzicem i Józefem Badulą, którzy w dniu 5 czerwca
założyli Radę Chłopską z oddzielnym programem politycznym, głównie w
kwestii agrarnej.
Z inicjatywy hrabiego M. Ledóchowskiego w
Lipnicy Murowanej powstaje Bezpartyjny Blok Współpracy z Rządem,
skupiający około 20 członków, głównie miejscowej inteligencji.
Stan gospodarczy i demograficzny
|
Lp. |
Gmina (wieś) |
Liczba |
Powierzchnia w ha |
|
Ludności |
Gosp. rolnych |
|
1 |
Borówna |
656 |
180 |
419 |
|
2 |
Chronów |
892 |
261 |
718 |
|
3 |
Lipnica Dolna |
1285 |
323 |
1548 |
|
4 |
Lipnica Górna |
1570 |
380 |
1457 |
|
5 |
Lipnica Murowana |
975 |
281 |
389 |
|
6 |
Rajbrot |
3346 |
805 |
2284 |
|
|
Razem |
8724 |
2230 |
6815 |
1 lipca 1934 r. miasto utraciło prawa
miejskie wraz z sąsiednim Wiśniczem i Ujściem Solnym.
Powstaje „Związek Lipniczan”, który stawia
sobie za cel popularyzację Lipnicy Murowanej, jej zabytków i okolic.
Lipnica staje się coraz bardziej popularniejsza.

Klub Lipniczan w Chicago zb. pryw. rep. E. Polek
Wojna przerwała tą działalność. Nastąpiły
dni grozy, które trwały aż do 19 stycznia 1945 roku.
Wiadomość o wybuchu wojny oraz dywersja
polityczna, jaka prowadzili Niemcy wśród społeczeństwa spowodowały
ogromny strach i panikę w Lipnicy Murowanej.
Strach przed niewolą, pędził większość,
setki kilometrów na wschód. Niektórzy dotarli w okolice Równego i
Tarnopola. Powrócili do domów po upływie kilku długich tygodni lub
miesięcy.
Niemcy nacierali od Tymbarku na północny
wschód w kierunku Zakliczyna nie napotykając na swojej trasie większego
oporu. Do Lipnicy Murowanej wkroczyli w dniu 5 września w godzinach
wieczornych. Stwierdził to osobiście i podał w swym meldunku
telefonicznym płk Gaładyk. Gdy do Nowego Wiśnicza przybyła w nocy 10
Brygada Kawalerii zastała policjanta z Lipnicy Murowanej z wiadomością,
że w Lipnicy są już czołgi niemieckie. Wysłano zwiad w składzie dwóch
motocyklistów pod komendą rtm. Pietrogrodzkiego. Po dojechaniu do
Lipnicy Murowanej, opłotkami dotarli do kolumny odpoczywających Niemców
i obrzucili ją granatami. Niemcy zniszczyli jeden motocykl w czasie
ucieczki, a rotmistrz do Wiśnicza wrócił drugim. Za motocyklami
skierowano kilka czołgów, które dotarły do Wiśnicza lecz zostały
odparte. Była to pierwsza i ostatnia potyczka na tym terenie w 1939
roku, gdyż zaraz w dniu 6 września Grupa „Boruta” wycofała się z Nowego
Wiśnicza.
Okupant zlikwidował powiat bocheński jako
samodzielną jednostkę administracyjną, natomiast nie zmienił podziału
administracyjnego gmin.
W Lipnicy Murowanej funkcjonował rejonowy
ośrodek zdrowia, którego lekarzem był dr Józef Heczko oraz Urząd
Pocztowy, którego kierownikiem był Józef Piwoński.
Straże działały nieprzerwanie we wszystkich
wsiach, skupiały ok.150 członków. Ponadto przy Klasztorze SS Urszulanek
działało zrzeszenie „Caritas”, które niosło pomoc wysiedlonym.
Rozpoczęto akcję wysiedlania Żydów.
Systematycznie wywożono również młodzież lipnicką na roboty do Niemiec.
Łącznie w latach 1940 – 1944 wywieziono z gminy przeszło 750 osób,
najwięcej bo prawie 300 z Rajbrotu.
Wszystko to doprowadziło do wzrastającego
oporu i coraz większej nienawiści do okupanta. Zaczęto więc organizować
organizacje zbrojne. Pierwsze utworzono już w jesieni i zimie
1939 roku.
W październiku 1939 r., grupę Związku Walki
Zbrojnej założył hrabia M. Ledóchowski stanowili ją: Władysław Stachoń,
Stanisław Zaczek, Jakub Wojciechowski, Karol Plewa i inni.
W zimie ppor. Józef Wieciech nawiązał
kontakt ze swym kolegą z Podchorążówki por. Jerzym Aleksandrowiczem z
Krakowa i zaciągnął się do Związku Obrońców Rzeczypospolitej.

Do związku z tego terenu gminy zwerbowano
Eugeniusza Kowala, syna miejscowego policjanta Juliana Gnoińskiego,
Mieczysława Dominika, dr Józefa Heczkę i innych.
W lecie 1941 r. nastąpiło połączenie się
obydwu tych grup i przyjęto ramy organizacyjne ZWZ. Duża w tym zasługa
Szymona Kędryny, kierownika tajnego nauczania w gminie. Powstała wtedy
placówka „Łosoś” w sile jednego plutonu, której komendantem został ppor.
Józef Wieciech ps. Tamarow.
W 1940 r. z inicjatywy Albina Rudnika, Jana
Włodarczyka, Ludwika Mulki reaktywowano konspiracyjne Stronnictwo
Ludowe. Utworzono wówczas Straż Chłopską tzw. „Chłostę”
Przez całą okupację wyrabiano fałszywe
dokumenty dla osób ukrywających się i członków oddziału. Szacuje się, że
wydano około 300 Kennkart.
Największym wyczynem bojowym ruchu oporu
było uwolnienie z Deutsche Zuchthaus w Wiśniczu 120 więźniów
politycznych w przeddzień wywiezienia ich do obozu zagłady. Był to
chrzest bojowy podchorążaków. Akcja wykonana została w sposób brawurowy
pod bokiem 33 Batalionu SS, który w odległości kilkuset metrów
stacjonował w szkole. Do akcji Tamarow wyznaczył 36 żołnierzy z drugiej
kompanii. Oddział ten prowadził osobiście. Teren więzienia i listę
więźniów do uwolnienia rozpracowali ludzie z pierwszej kompanii
Sybiraka. Oto wspomnienie jednego z jej uczestników:
„Ubezpieczenie
wysuwa się na czoło i cała kolumna jest już w marszu… Oddział szturmowy
dopada muru więziennego i wzdłuż niego do bramki, przez którą strażnicy
dostawali się za obręb murów. Tymczasem grupa osłonowa zajmuje
stanowiska na stoku między więzieniem a zamkiem, w pobliżu,
Matejkowskiej Koryznówki, stanowiska dla karabinów maszynowych wybrał
ppor. Lew – instruktor szkoły podchorążych i członek oddziału
dywersyjnego… Na ostre stuknięcie w bramę uchyliło się okienko i
dyżurnemu strażnikowi ukazała się czapka strażnicza, bo twarz trudno
rozpoznać wśród ciemnej nocy. Bez wahania otworzył bramkę. Przez otwarte
wejście wpakowało się nie jeden, ale pięciu ludzi i ten fakt już tak
podziałał na strażnika, że nie trzeba mu było wiele tłumaczyć, by już on
sam podszedł do drugiej bramy i mając dodatkowy argument w postaci lufy
stena pod łydką, nakłonił kolegę do otwarcia drzwi wartowni zewnętrznej.
Widok obcych i uzbrojonych ludzi podziałał również na 3 strażników
siedzących w wartowni… Pozostała do sforsowania żelazna brama w głównym
korpusie więzienia, przy której była również strażnica i mieścił się
magazyn broni… I tu trzymaliśmy się wypróbowanego systemu:
o otwarcie bramy pertraktował prawdziwy
strażnik ten ujęty na pierwszej bramie… Wreszcie zabrzęczał łańcuch,
trzasnęła zasuwa. Ciężka brama nagle odskoczyła pchnięta kilkoma parami
rąk, a ostre „Hande hoch” poderwało siedzących tam: jednego Polaka i
trzech Niemców. Główne zadanie grupy szturmowej było wykonane, bo w tej
wartowni znajdowały się również klucze do reszty oddziałów i celi…
Wtargnięcie do Sali (reszty strażników) naszych żołnierzy i widok broni
maszynowej skierowanej w stronę strażników unieruchomił ich na pryczach…
Moment zaskoczenia został wyzyskany w całej rozciągłości. Grupa Kosy
natychmiast po zdobyciu kluczy rozpoczęła swoją działalność i idąc od
celi do celi wywoływała nazwiska więźniów wg posiadanej listy…
Opuszczaliśmy więzienie wśród gwaru i pomruków dochodzących z cel
więziennych, gdzie uwieszeni u krat pozostali więźniowie złorzeczyli…
Powrót odbywał się szybko…
W dniu 27 lipca wstające słońce nie
zobaczyło nikogo na horyzoncie…Akcja ta na długo pozostanie w pamięci
jej uczestników oraz zazdroszczących im kolegów”
Przełomowym wydarzeniem w życiu całej gminy był
dzień 29.10.1944 r. kiedy to o godz. 3:30 Niemcy siłą ok. 2000 żołnierzy
z SS otoczyli trzy Lipnice i dokonali pacyfikacji. Wsie zostawiono
splądrowane, dwóch młodych zastrzelono w czasie ucieczki. Że nie doszło
do walki i spalenia Lipnicy zawdzięczać należy tylko zimnej krwi
dowództwa Batalionu, które nie wydało rozkazu użycia broni. Z liczby 15
wywiezionych, 6 osób wkrótce uwolniono ze względu na rzekomą zbieżność
nazwisk co na tym terenie jest częste. Pozostałych z wyjątkiem
Mieczysława Ledóchowskiego ps. Brzeszczot oraz Juliana Wieciecha ps.
„Skrzat” wymordowano w obozach zagłady.
Lista spacyfikowanych
1. Gen.
Ignacy Ledóchowski (aresztowany nie w czasie pacyfikacji)Wywiezieni
w czasie pacyfikacji
2.
Por. Mieczysław Ledóchowski
3.
Ppor. Leon Szczerkowski
4.
Sierżant Zbigniew Wyżykowski
5.
Pchor. Julian Wieciech
6.
Pchor. Szymon Sufczyński
7.
Pchor. Roman Stokłosa
8.
Sierżant Szymon Pałka
9.
D-ca Kompani BCH Albin Rudnik
10.
Szeregowy Tadeusz Wieciech
W
czasie obławy pacyfikacyjnej zostali zastrzeleni:
11.
Szer. Józef Burdak
12.
Szer. Antoni Michałek
Wywieziono również 6 mieszkańców Gminy Lipnica Murowana nieznanych z
nazwiska, którzy następnego dnia zostali zwolnieni ze względu na fakt,
że ich imiona i nazwiska pokrywały się z osobami na liście
przeznaczonych do aresztowania.
Więcej nt Pacyfikacji Lipnicy oraz losów Juliana
Wieciecha ps. „Skrzat” można znaleźć na stronie
http://wrocilem.republika.pl/.
Społeczeństwo gminy czci pamięć tych ofiar.
Wyrazem tego jest pomnik wszystkich ofiar hitleryzmu i coroczne przy nim
manifestacje.

Niemcy wykonali jeszcze jedną akcję
odwetową na partyzantach, a mianowicie w dniu 23.11.1944r.
również we wczesnych godzinach rannych
otoczono zabudowania Wawrzyńca Odrońca w Rajbrocie. Ukryci tam
partyzanci zaczęli się bronić. W walce zginęło trzech partyzantów wraz z
Odrońcem.

Przysięga podchorążaków w czerwcu 1944
zb. pryw. repr. E. Polek
Ostatnią akcja bojowa wykonana przez 2
kompanię był napad na niemiecki majątek w grudniu 1944 roku w Łąkcie
Górnej, z którego zabrano kilkanaście sztuk bydła.
w dniach 18 i 19 stycznia Niemcy
pospiesznie przygotowali stanowiska oporu w postaci baterii artylerii,
którą rozmieścili w Lipnicy Murowanej oraz wzdłuż drogi do Muchówki i
stanowiska karabinów maszynowych. Zaminowali wszystkie mosty na Uszwicy
i potokach. Dowództwo obrony wraz z radiostacją ulokowało się w budynku
plebanii. W tych dniach Lipnica murowana była kilkakrotnie bombardowana
przez samoloty i ostrzelana przez artylerię radziecką. Zniszczonych
zostało 23 budynki całkowicie oraz częściowo 67 mieszkalnych i 57
gospodarczych.
Ludność cywilna w większości opuściła swe
domy i ukryła się w lasach i jarach. Pomimo to straty w ludziach
wyniosły 11 osób.
Ostatni nalot i ostrzał
nastąpił o godz.14 w dniu 19 stycznia przez 7 myśliwców, które
zaatakowały budynek plebanii i baterię artylerii. Niemcy wysadzili w
powietrze wszystkie mosty i wycofali się w kierunku Nowego Wiśnicza i
Muchówki. Około godz. 16 partyzanci radzieccy od strony południowo –
wschodniej weszli do Lipnicy Murowanej i na rynku oddali trzy salwy na
cześć zwycięstwa. Za nimi dopiero wkroczyły regularne oddziały wojskowe.
Lipnica Dolna, Lipnica Murowana i
południowa część Rajbrotu, po Uszwicę zostały wyzwolone.
Czasy wojen opracowano na podstawie
monografii Lipnicy Murowanej pana Edwarda Polka
Skład osobowy* dowództwa I
batalionu 12 pułku piechoty
Armii Krajowej oraz 2 kampanii I Baonu
12 pp.
1. Generał dywizji
Ignacy Ledóchowski „Krak”
2.
Dowództwo I batalionu 12.pułku piechoty Armii Krajowej
- dowódca batalionu ppor.
Józef Wieciech „Tamarow”, „Boruta”
- adiutant dowódcy batalionu pchor.
Eugeniusz Kowal „Ewka”, „Brzechwa”

- kwatermistrz batalionu sierż.
Stanisław Zaczek „Łuszczyna”
- lekarz batalionu dr
Józef Heczko
- kapelan batalionu ks.
Stanisław Sułkowski „Keks”
- łącznik batalion – pułk
Kazimiera Szafrańska „Wiewiórka”

- drużyna dowódcy batalionu:
- dowódca drużyny pchor.
Edward Wieciech „Harnaś”
- członkowie drużyny pchor.
Wojciech Piotrowski „Paź”
pchor. Franciszek Wojciechowski „Orzeł”
pchor. Julian Wieciech „Skrzat”

+ 6 żołnierzy z 1., 3. i 4. Kompanii.
-
drużyna sanitarna batalionu:
- dowódca drużyny pchor.
Julian Mianowski „Doktorek”
- sanitariuszki
Stanisława Włodarczyk „Pszczoła”
Eugenia Mulka „Kalina”
Rozalia Szczerkowska „Rózia”
Elżbieta Wieciech „Strzecha”
Karolina Rudnik „Lola”
Michalina Rudnik „ Michasia”
Maria Wieciech „Róża”
Michalina Wieciech „Mak”
Antonina Klimek „Czarna”
Maria Kuc „Czajka”
-
łączność batalionu – radiostacje, telefon
kpr. Józef Piotrowski „Lisek”
Józef Piwoński
- obsługa zrzutowiska plut.
Władysław Stachoń „Fuzja”
po obławie – zastępca
Komendanta Placówki
- zwiad konny
- dowódca por.
Mieczysław Ledóchowski „Brzeszczot”
- zwiadowcy kpr.
Jan Dominik „Trzmiel”
kpr. Władysław Kawalec,
zwiad. Tadeusz Wieciech
„Turkot”
zwiad. Aleksander
Wojciechowski „Kruk”
zwiad. Władysław Zięć
„Klon”
zwiad. Karol Bronikowski
„Podkowa
+ 15 żołnierzy
kawalerzystów z 1.,3. 4. Kompanii
3.2. kompania I batalionu 12 pułku piechoty
Armii Krajowej
- dowódca kompanii ppor. Jan
Szymański „Kresowy”, „Twardowski”
- szef kompanii kpr.
Zbigniew Wyrzykowski „Maryśka”

- podoficer broni
Andrzej Krupa
I pluton – Lipnica Murowana i Górna
- dowódca plutonu plut.
pchor. Leon Szczerkowski „Lew”

- zastępca dowódcy plutonu pchor. Stefan
Mączka „Sęp”
1.Drużyna
– Lipnica Murowana
- dowódca drużyny sierż.
Władysław Dymel „Grom”
- zastępca dowódcy plut.
Szymon Pałka
- członkowie drużyny plut.
Witold Łuczak „Łuk”
pchor. Tadeusz Budacz
„Tygrys”
pchor. Roman Stokłosa
„Bodo”
pchor. Szymon Sufczyński
„Tłok”
kpr. Michał Błaszczyk
„Indianin”
kpr. Michał Krzyszkowski
szer. Aleksander
Piotrowski „Klon”
szer. Władysław Stokłosa
szer. Antoni Sufczyński
„Żmija”
szer. Michał Zięć
szer. Jan Nowakowski
„Wiertło”
szer. Antoni Pałka
szer. Stanisław Wieciech
„Listek”
szer. Marian Zaczek „Minga”
2. Drużyna
– Lipnica Górna
- dowódca drużyny kpr.
Bronisław Wnęk „Kruk”
- zastępca dowódcy szer.
Józef Burdak
- członkowie drużyny szer.
Franciszek Michałek „Raj”
szer. Władysław Kulas „Pasternik”
szer. Aleksander Mocię
„Komin”
szer. Marcin Więcław
„Jałowiec”
szer. Franciszek Sysło”
Gaj”
szer. Teofil Kokoszka
„Krzak”
szer. Wojciech Sysło
„Dąbrowa”
szer. Jan Kuc „Drożysko”
szer. Jan Kaczmarczyk
3. Drużyna
- Lipnica Górna
- dowódca drużyny sierż.
Szymon Goleniec „Sęp”
- zastępca dowódcy Hieronim
Trojanowski „Nosek”
- członkowie drużyny szer.
Ignacy Przybyłko „Szpak”
szer. Karol Trojanowski
„Murek”
szer. Tadeusz Trojanowski
„Bruda”
szer. Franciszek Wieciech
„Bocian”
szer. Melchior Paprota
„Olbrzym”
szer. Stanisław Dyląg
„Skała”
szer. Maciej Goc „Buk”
szer. Feliks Trojanowski
II pluton – Lipnica Dolna
- dowódca plutonu ppor.
Jan Nowak „Dąb”
- zastępca dowódcy plutonu plut. Karol
plewa „Żyto”
4. Drużyna
- dowódca drużyny kpr.
Władysław Włodarczyk
- zastępca dowódcy kpr.
Józef Szpil
- członkowie drużyny pchor.
Mieczysław Dychus „Brzoza”
szer. Julian Fielek „Dziubryś”
szer. Szymon Gnoiński
„Rabin”
szer. Szymon Plewa
„Puchacz”
szer. Marian Stachowicz
„Okiennica”
szer. Władysław
Krzyszkowski „Wrona”
szer. Szymon Tobiasz
„Grab”
szer. Władysław Rysak
„Osika”
szer. Leon Dychus
„Karpiel”
szer. Antoni Stachowicz
szer. Adolf Krupa
szer. Władysław Krupa
szer. Jakub Klimek
5. Drużyna
- dowódca drużyny kpr.
Antoni Kociołek „Krypeć”
- zastępca dowódcy pchor.
Jerzy cieczko „Skaut”
- członkowie drużyny szer.
Rudolf Włodarczyk”Hes”
szer. Szymon Skórka
„Mars”
szer. Franciszek Skórka „Korel”
szer. Franciszek
Włodarczyk
szer. Julian Dominik
szer. Tadeusz Plewa
„Pokrzywa”
szer. Aleksander Plewa
„Cholewa”
szer. Stanisław s.
Józefa Włodarczyk „Torka”
szer. Stanisław d. Jana
Włodarczyk
szer. Stanisław Kurek
„Gawron”
szer. Mieczysław Kulas
szer. Tadeusz Plewa „Nóż”
szer. Tomasz Poradowski
„Sosna”
szer. Władysław Dzięgiel
„Duch”
szer. Jan Kulas
6. Drużyna
- dowódca drużyny plut.
Władysław Brzegowy „Drąg”
- zastępca dowódcy kpr.
Władysław Wróbel
- członkowie drużyny szer.
Andrzej Kędryna „Zapalniczka”
szer. Jan Paprota „Bęben”
szer. Andrzej Kędryna
„Furman”
szer. Karol Kozela
szer. Szymon Piech
szer. Stanisław Piś
szer. Edward Włodarczyk
„Kłos”
szer. Stanisław Przybyłko
„Pilnik”
szer. Mieczysław Dominik
„Moraw”
szer. Stanisław Serafin
szer. Jan Chmura „Lejek”
szer. Władysław Kurek
szer. Andrzej Polek
III pluton – Rajbrot, Borówna i inne
- dowódca plutonu plut.
Antoni Fasuga „Orzech”
7. Drużyna
- Rajbrot
- dowódca drużyny kpr.
Ludwik Maciejowski „ Zielony”
- zastępca dowódcy szer.
Franciszek Radzięta „Słowik”
- członkowie drużyny szer.
Franciszek Konieczny „Franek”
szer. Władysław Fitrzyk
„Rura”
szer. Michał Mulka
szer. Henryk Kramarz „Walek”
szer. Roman Kramarz
„Zagłoba”
szer. Ludwik Leśniak
„Lina”
szer. Feliks Smoleń
„Pień”
szer. Piotr Leśniak „Bom”
szer. Józef Gądek „Liść”
szer. Jan Fitrzyk „Urwis”
szer. Józef Drąg „Koło”
szer. Tadeusz Trojanowski
„Bruzda”
szer. Władysław Marzec
„Olsza”
8. Drużyna
– Rajbrot
- dowódca drużyny pchor.
Tadeusz Goleniec „Rydwan”
- zastępca dowódcy Stefan
Radzięta „Wicher”
- członkowie drużyny szer.
Konstanty Broniak „Wawrzek”
szer. Andrzej Brzostek
„Sak”
szer. Ignacy Kanownik
„Skórka”
szer. Stanisław Trojan
„Potok”
szer. Jan Skirło „Skóra”
szer. Leon Kanownik
„Wyrwidąb”
szer. Władysław Łyszczarz
„Cholewa”
szer. Kazimierz Kanownik
„Lufa”
szer. Stanisław Maśko „Ogrzeba”
szer. Jan Radzięta
szer. Franciszek Fiter
„Socha”
szer. Józef Orzeł
„Grusza”
szer. Mieczysław Drąg
szer. Michał Trojecki
„Śliwa”
9. Drużyna
– Borówna i inne
- dowódca drużyny sierż.
Ignacy Brzejszczak „ Tęcza”
- zastępca dowódcy Kpr.
Stefan Stec „Pomarańcza”
- członkowie drużyny pchor.
Marian Wojciechowski „Złocisty”
kpr. Wiesław Gałąska
„Dziadek”
szer. Ludwik Bereta
szer. Piotr Bereta
szer. Karol Porwisz
„Mściciel”
szer. Marian Florek
„Młot”
szer. Stanisław Świątek
szer. Jakub Krzyszkowski
Drużyna gospodarcza
- dowódca drużyny ppor.
Feliks Fedorowicz „Krzemień”
- zastępca dowódcy kpr.
Michał Piotrowski „Suchy”
- członkowie drużyny szer.
Jakub Wojciechowski „Klocek”
szer. Karolina Rudnik
szer. Katarzyna Czyżycka
szer. Władysława
Przybyłko
szer. Klara Goleniec
Wojskowa Służba Ochrony Powstania
Albin Rudnik „Gazda”
Jan Włodarczyk
Ludwik Milka
Franciszek Plewa
Stanisław Włodarczyk
Stanisław Piotrowski
Michał Wieciech
Michał Plewa „Owies”
Alfons Kołodziejczyk
„Łazik”
Zespół tajnego nauczania
- kierownik zespołu prof.
Szymon Kędryna „Wałcz”
- nauczyciele prof. Antoni Ledóchowski
Bolesław Traczewski
Jan Szymański
Joanna Kędryna
Wiktoria Szymańska
Mieczysław Nowak
Janina Rączka
Janina Kuc
ks. Szymon Krzemiński
* stan z września 1944 roku wg danych „Tamarowa”,
komendanta Placówki „Łosoś”
|